Kolekcjonuję karty sportowe i trochę rzeczy TCG (głównie Pokemony i Magic) od około 2012 roku i prawdopodobnie przez te lata korzystałem z 200+ różnych rozwiązań w zakresie przechowywania kart. Zacząłem od kieszeni typu pens i ładowanych od góry, jak wszyscy, przerzuciłem się na magnetyczne uchwyty na drogie karty, wypróbowałem różne akrylowe etui i ostatecznie zdecydowałem się na system mieszany, zależny od wartości karty i tego, jak często muszę mieć do niej dostęp.
Część ochrony fizycznej działa dobrze
Pudełka akrylowe zapobiegają najbardziej oczywistym rodzajom uszkodzeń-zagnieceniom, przetarciom narożników i odpryskom krawędzi. Karta w odpowiednim akrylowym etui nie wygnie się, jeśli coś na nią upuścisz lub będzie się przemieszczać podczas przechowywania. Miałem karty w akrylowych uchwytach Ultra Pro One-dotykowych, które przetrwały ruch przez trzy stany bez żadnych uszkodzeń. Te same karty w ładowanych od góry prawdopodobnie też byłyby w porządku, ale akryl zdecydowanie dodaje spokoju ducha.
Grubość ma większe znaczenie, niż się ludziom wydaje. Tanie akrylowe etui wykonane są z materiału o grubości 1,5 mm lub 2 mm i można poczuć, jakie są cienkie. W lepszych obudowach stosuje się akryl o grubości 3 mm lub nawet 4 mm, który jest znacznie sztywniejszy. W 2019 roku kupiłem kilka etui bez-imion na Amazonie za jakieś 2,80 dolara za sztukę (opakowanie po 10 sztuk, czyli łącznie 28 dolarów) w 2019 roku i zauważalnie się ugięły, gdy je ścisnęliśmy. Obudowy Ultra Pro za 4-5 USD za sztukę są znacznie solidniejsze.
Istnieje również kwestia dopasowania, o której nikt nie mówi wystarczająco dużo. Standardowe karty kolekcjonerskie mają wymiary 2,5 × 3,5 cala, ale grubość kart jest bardzo zróżnicowana. Podstawowa karta nowicjusza może mieć grubość 20 punktów, ale karta z naszytym autografem może mieć 100 punktów lub więcej. Większość akrylowych etui jest przeznaczona do kart o standardowej grubości i nie trzyma dobrze grubszych kart. Karta po prostu przesuwa się wewnątrz, co mija się z celem. Potrzebujesz uchwytów magnetycznych lub zagłębionych etui na grube karty.
Ochrona przed promieniowaniem UV jest tam, gdzie sprawy się komplikują
Wiele akrylowych etui reklamuje ochronę przed promieniowaniem UV, ale specyfikacje są wszędzie. Zwykły akryl (PMMA) blokuje część promieni UV. Polimetakrylan metylu w naturalny sposób-ma przyzwoitą odporność na promieniowanie UV w porównaniu ze szkłem. Według danych materiałowych firmy Evonik (evonik.com) standardowy akryl blokuje około 92-95% promieniowania UV-B, ale tylko około 70% UV-A. To nie jest świetne, jeśli martwisz się długotrwałym blaknięciem.
Akryl-odporny na promieniowanie UV to inna formuła z dodatkami poprawiającymi blokowanie. Lepsze przypadki zapewniają 98-99% ochrony przed promieniowaniem UV, ale nigdy nie widziałem niezależnych testów potwierdzających te liczby. Pro-Przypadki pleśni wspominają o filtrowaniu UV w swoich materiałach marketingowych, ale nie publikują rzeczywistych danych dotyczących transmisji. BCW produkuje również obudowy chronione przed promieniowaniem UV, ale znowu nie ma żadnych prawdziwych specyfikacji poza „blokuje szkodliwe promienie UV”, co nic nie mówi.
Sam to przetestowałem w całkowicie nienaukowy sposób,-umieściłem zduplikowane karty Pokemonów (przedruki zestawu podstawowego Charizard, nic wartościowego) w trzech różnych opakowaniach: tani akryl Amazon, etui Ultra Pro UV i etui Pro-Mold UV. Zostawiłem je na parapecie wystawionym na bezpośrednie działanie promieni słonecznych przez około 6 godzin dziennie. Po 8 miesiącach tanie etui miało zauważalne blaknięcie kolorów czerwono-pomarańczowego. Karty Ultra Pro i Pro-Mold wyglądały identycznie jak karty kontrolne trzymane w ciemnej szufladzie. Zatem ochrona przed promieniowaniem UV coś robi, przynajmniej w przypadku blaknięcia światła widzialnego.
Wilgotność i temperatura to prawdziwi wrogowie
Obudowy akrylowe nie są szczelne. W ogóle. Posiadają szwy w miejscu styku obu połówek, dzięki czemu powietrze swobodnie dostaje się do środka. Oznacza to, że kontrola wilgotności zależy całkowicie od środowiska przechowywania, a nie od samej obudowy. Karta wpudełko akryloweprzechowywane w wilgotnej piwnicy, w końcu będą miały problemy z wilgocią.
Rejestr PSA zawiera dane ze spisu stanu kart stopniowanych i z raportów populacji (psacard.com/pop) wynika, że uszkodzenia spowodowane wilgocią są jednym z najczęstszych problemów związanych ze stanem kart zabytkowych. Na kartach, które rzekomo były „bezpiecznie przechowywane”, ale znajdowały się w środowisku o zmiennej wilgotności, widać plamy, wypaczenia i rozwój pleśni.
Idealne warunki przechowywania to wilgotność względna 40-50% i temperatura 18-21 stopni zgodnie ze standardami archiwalnymi. Większość ludzi tego nie monitoruje. Nie robiłem tego przez lata, dopóki na niektórych starszych kartach nie pojawiły się plamy na krawędziach, spowodowane, jak sądzę, absorpcją wilgoci. Kupiłem higrometr za 15 dolarów od Amazona i odkryłem, że latem w mojej szafie do przechowywania wilgotność wynosiła 65-70%. To o wiele za wysoko.
Saszetki z żelem krzemionkowym pomagają, ale nasycają się po wchłonięciu określonej ilości wilgoci. Należy je wymienić lub naładować (można je suszyć w piekarniku nagrzanym na 120 stopni przez kilka godzin). Nikt tego nie robi. W pudełkach do przechowywania kart mam saszetki ze środkiem osuszającym, które prawdopodobnie leżą tam od 5+ lat i w tej chwili są całkowicie bezużyteczne.
Niektóre-z wyższej półki rozwiązania do przechowywania wykorzystują uchwyty na środek pochłaniający wilgoć, które należy konserwować, np. te firmy ProTech (protech-group.com, zajmują się przechowywaniem archiwalnym dla muzeów i nie tylko). Kosztują one jednak $40-80+ za kontener, co jest niepraktyczne w przypadku większości kolekcji kart.
Problem zarysowań w gablotach
Akryl rysuje się znacznie łatwiej niż szkło. Jest to dobre rozwiązanie w przypadku pudełek do przechowywania, z którymi nie masz stałego kontaktu, ale w przypadku witryn, które regularnie otwierasz i zamykasz, w ciągu kilku miesięcy pojawią się zadrapania. Szczególnie niekorzystne są w tym przypadku etui z zamknięciem magnetycznym, ponieważ magnesy zatrzymują cząsteczki kurzu, które działają jak materiał ścierny.
Mam kilka kart-o wyższej wartości w uchwytach magnetycznych (magnetyczne Ultra Pro, te z czarną ramką, kosztują około 8–10 dolarów za sztukę) i po około 2 latach sporadycznego otwierania kart w celu sprawdzenia, akryl ma na całej powierzchni drobne rysy. Nadal funkcjonalny, wciąż ochronny, ale wygląda na zużyty. Etui, których nigdy nie otwieram, nadal wyglądają nieskazitelnie.
BCW produkuje zatrzaskowe-obudowy z powłoką-odporną na zarysowania. Używam ich od około 18 miesięcy i wydają się trzymać lepiej niż etui magnetyczne. Powłoka to rodzaj twardej powierzchni,-nie można znaleźć konkretnych informacji na ten temat, ale obudowy są sprzedawane jako „klasa premium” i kosztują około 6-7 dolarów za sztukę, co stanowi cenę średnią.
Szklane gabloty rozwiązałyby problem zarysowań, ale są znacznie droższe i cięższe. Kilka lat temu firma Ultra Pro wyprodukowała szklane etui na karty w przedziale 25–30 dolarów. Wyglądały świetnie, ale były niepraktyczne do przechowywania więcej niż kilku kart. Większość kolekcjonerów nie może wydać 30 dolarów na kartę na gabloty.
A co z przechowywaniem-długoterminowym, np. 20+ lat?
W tym przypadku danych jest coraz mniej, ponieważ współczesne kolekcjonowanie kart sportowych narodziło się na dobre dopiero pod koniec lat 80.-na początku lat 90. XX wieku, a etui akrylowe były powszechnie stosowane dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku. Nie mamy zatem obszernych danych empirycznych na temat trwałości kart przechowywanych w akrylowych pudełkach przez 30+ lat w porównaniu z innymi metodami.
Badania biblioteczne dotyczące przechowywania archiwalnego sugerują, że akryl PMMA jest w miarę stabilny i nie ulegnie degradacji w normalnych warunkach przechowywania. Materiał nie wydziela-kwasów gazowych ani innych związków, które mogłyby uszkodzić papier. To dobrze. Z drugiej strony PCV (z którego wykonano tanie karty i niektóre stare oprawki) ulega degradacji i podczas rozkładu uwalnia kwas solny. Dlatego właśnie widzisz stare karty z plamami PCV.-Materiał do przechowywania sam w sobie uszkodził karty.
Ładowane od góry również nie zawierają obecnie PCV- (zwykle są to PET lub polipropylen), ale starsze modele z lat 90. były wykonane z PCV. Jeśli masz karty w naprawdę starych toploaderach warto je sprawdzić i wymienić. Zdegradowane PCV ma charakterystyczny zapach, trochę chemiczny i nieprzyjemny.
Uszczelki w obudowach akrylowych również z czasem ulegają zniszczeniu. W przypadku etui magnetycznych zastosowano magnesy-z klejem, który ulega rozkładowi. Mam przypadki z 2015-2016, w których magnesy zaczynają się odklejać. Obudowa nadal się zamyka, ale nie jest tak szczelna. Zatrzaskowe etui opierają się na fizycznych klipsach, które wydają się trwalsze, ale zdarzały mi się przypadki pękania klipsów w tańszych obudowach po wielokrotnym otwieraniu.
Firmy sortujące stosują zgrzewanie ultradźwiękowe płyt
PSA, BGS, CGC-wszystkie główne firmy zajmujące się sortowaniem uszczelniają swoje płyty za pomocą zgrzewania ultradźwiękowego, które tworzy trwałe połączenie. Karty znajdujące się w środku są zasadniczo odizolowane od otoczenia. Jest to lepsza ochrona niż jakiekolwiek etui akrylowe, które można kupić i otworzyć samodzielnie. Płacisz jednak 25-150+ USD za kartę za ocenę w zależności od poziomu usług i czasu realizacji, a ponadto karta jest trwale zablokowana, chyba że złamiesz płytę.
W społeczności kolekcjonerów toczy się debata na temat tego, czy warto oceniać wyłącznie ze względu na ochronę, czy tylko ze względu na uwierzytelnienie i wartość odsprzedaży. PSA 10 kosztuje więcej niż surowa karta w porównywalnym stanie, ale jeśli nigdy nie planujesz sprzedaży, czy opłata za gradację jest warta ochrony? Prawdopodobnie nie dla większości kart o wartości poniżej 500 USD.
Mam około 30 kart przesłanych do oceny na przestrzeni lat. Ochrona jest dobra, płytki są trwałe, ale tak naprawdę nie można dokładnie przyjrzeć się karcie ani cieszyć się nią w taki sam sposób, jak surową kartą w etui, które można otworzyć. Kompromisy-.
Alternatywy, które sprawdzają się lepiej w określonych sytuacjach
Do zbiorczego przechowywania kart o niższej wartości-wystarczą te kartonowe pudełka do przechowywania z rękawami groszowymi. Pudełko zawierające 3200 sztuk kosztuje może 8-12 dolarów, a koszulki groszowe kosztują około 2-3 dolarów za 100. O wiele bardziej ekonomiczne niż pojedyncze akrylowe pudełka i wystarczająca ochrona dla kart o wartości poniżej 10-20 dolarów każda.
Torby drużynowe (te plastikowe torby z możliwością wielokrotnego zamykania) są niedoceniane w przypadku zgrupowanych zestawów lub kart, które chcesz trzymać razem. Nie zapewniają odporności na zgniatanie jak sztywne obudowy, ale chronią przed kurzem i wilgocią lepiej niż większość obudów akrylowych. Używam toreb drużynowych w pudełkach do przechowywania jako dodatkowej warstwy ochrony.
Miejsce na segregatory sprawdza się dobrze, jeśli używasz-stron wysokiej jakości i nie przepełniasz kieszeni. Istnieje ryzyko upuszczenia segregatora lub jego nieprawidłowego przechowywania, gdy karty obciążają inne przedmioty. Widziałem, jak na kartach powstają wgłębienia pierścieniowe powstałe w wyniku naciskania pierścieni segregatorów na strony, gdy segregator był przechowywany pionowo na półce. Dotyczyło to stron ultrapro platynowych, które powinny mieć jakość archiwalną (polipropylen,-wolny od kwasów i PCW-.
Niektórzy kolekcjonerzy korzystają z sejfów w bankach, w których przechowują niezwykle cenne karty. Wydaje się to przesadą, ale jeśli posiadasz karty o wartości 10 USD000+ każda, może to mieć sens. Kontrola środowiska w skarbcach bankowych jest całkiem niezła-stabilna temperatura i wilgotność-przez cały rok. Ubezpieczenie staje się jednak skomplikowane, ponieważ musisz szczególnie ubezpieczyć przedmioty kolekcjonerskie, których większość polis właścicieli domów nie obejmuje odpowiednio.
Rynek jest zalany produktami przeciętnymi
Prawdopodobnie są obecnie 50+ marki produkujące akrylowe etui na karty, większość z nich to produkty z białą-etykietą, pochodzące z tych samych kilku fabryk w Chinach. Obudowy wyglądają identycznie, ponieważ mają dosłownie te same formy i materiały, tylko nadrukowany jest na nich inny branding. To sprawia, że kontrola jakości staje się hazardem.
Kupiłem etui „premium” od firm, o których nigdy nie słyszałem, po 7-8 dolarów każde, które okazały się dokładnie takimi samymi skrzynkami, jak te generyczne za 3 dolarów, tylko oznaczone. Jakość akrylu, dopasowanie, wszystko było identyczne. Potem nauczyłem się trzymać znanych marek-Ultra Pro, BCW, Pro-Mold. Nie są idealne, ale przynajmniej jest pewna spójność.
Etui z zamknięciem magnetycznym stały się na tyle tanie, że są teraz prawie standardem. Możesz je kupić za 4-5 USD za sztukę w opakowaniach zbiorczych. To w zasadzie zabiło-szybki rynek pamięci masowej z jedną kartą. Etui magnetyczne są po prostu łatwiejsze w użyciu i sprawiają wrażenie bardziej premium, mimo że rzeczywista ochrona jest prawdopodobnie równoważna.
Wpuszczane etui na grube karty są jednak wciąż drogie. Odpowiedni uchwyt na kartę 100pt+ kosztuje 10-15 dolarów i nie jest on powszechnie dostępny. Stwarza to problemy w przypadku kart patch i innych wkładek premium, które nie mieszczą się w standardowych futerałach. Kończy się to niezręczną sytuacją, w której karta 200 dolarów znajduje się w etui za 3 dolarów, które nie pasuje prawidłowo, ponieważ odpowiednie etui kosztuje 15 dolarów i nie można go znaleźć lokalnie.
Czego właściwie używam w swojej kolekcji
Karty do 50 dolarów: koperta groszowa + ładowana od góry, przechowywane w pudełkach kartonowych z przekładkami. Działa dobrze, jest tani, łatwy w organizacji i dostępny.
Karty 50 USD-300 USD: magnetyczne, akrylowe uchwyty do obsługi jednego-dotyku, przechowywane pionowo w etui. Mieszanka Ultra Pro i BCW w zależności od tego, co było dostępne, kiedy je kupiłem. Znajdują się one w klimatyzowanym pomieszczeniu, a nie w garażu lub piwnicy.
Karty powyżej 300 USD: przesyłane do oceny, jeśli uznam, że wypadną dobrze, w przeciwnym razie etui magnetyczne z dodatkową dokumentacją ubezpieczeniową (zdjęcia, paragony itp.). Ocenione płyty trafiają do sejfu ze środkiem pochłaniającym wilgoć.
Karty vintage (sprzed 1980 r.): wszystkie w koszulkach i ładowanych od góry, niektóre z oceną. Te sklasyfikowane są w sejfie, pozostałe w szczelnym pojemniku z żelem krzemionkowym, który faktycznie sprawdzam i wymieniam co 6 miesięcy. Karty te są bardziej podatne na uszkodzenia spowodowane wilgocią, ponieważ karton różni się od nowoczesnych kart.
Ten system ewoluował przez około 10 lat popełniania błędów i uczenia się, co działa. Zacząłem od wszystkiego w pudełkach po butach (zły pomysł), potem próbowałem przechowywać segregatory (karty uległy uszkodzeniu), potem przerzuciłem się na ładowane od góry, a na koniec dodałem akrylowe etui na lepsze karty, gdy ceny spadły.
Czy akrylowe pudełka na karty zapobiegają uszkodzeniom? Tak, głównie. Zatrzymują uszkodzenia fizyczne, zmniejszają narażenie na promieniowanie UV, jeśli kupisz właściwe, i sprawiają, że przechowywanie jest lepiej zorganizowane. Nie zapobiegają problemom z wilgocią, łatwo się zarysowują, jeśli często się z nimi obchodzisz, a tanie etui nie są dużo lepsze od ładowanych od góry. W przypadku kart, które warto chronić za pomocą akrylowych etui (prawdopodobnie o minimalnej wartości $30+), kup etui o przyzwoitej jakości od prawdziwych marek i przechowuj je w dobrym środowisku. Obudowa jest tylko częścią równania ochrony.
